Живото е чудна работа. Во животот може да се човек или гнида. Можеш да ги застапуваш и цврсто да се бориш за своите ставови, или пак да ги менуваш бидејки кичмата ти е од пластелин. Можеш цел живот да си она што си, а можеш и цел живот да менуваш дресови, да се камелеон.
Познат е настапот на СДСМ пратеникот Ѓорги Спасов на собраниската говорница кога кажа дека “научно е докажано дека само магарињата не менуваат ставови“. Демек, бидејки тој не е магаре, си ги менува ставовите зависно од политичката клима. Јако научно истражување.
Исто така постојат документи и пишани изјави на Бранко Героски кој на преминот од 80-тите во 90-тите години на минатиот век, барал да биде преместен од НИП Нова Македонија во единственото партиско гласило во СФРЈ и СРМ “Комунист“. Героски инсистирал на тоа дека неможе да вирее во средина која не е идеолошки чиста и беспрекорна. Во “Комунист“ ќе го нашол својот идеал.
Типови што ја уредуваа журналистиката во бившата држава како Раде “Глава“, Ерол Ризаов, Мирче Адамчевски и слични комуњарски трубадури, па потоа комуњарски кадри како Перо “Штикла“ Гошев, Тито Петковски и слични, како и сите кариеристи во државните и партиски служби, но и поети и писатели сметаа дека е партиски исправно да се вози и има Лада, по можност Лада Специјал. Фиќовците и кецовите беа за сиромашниот плебс, или младешките занесувања, Варбурзите за земјоделците, ама сериозен функционер мораше да има сериозно ауто. Лада од СССР, партиски и геостратешки подобна.
Така да сега тие комуњарско-советски вљубеници, кои не видоа дека на 14-тиот конгрес се распадна СФРЈ, ами сметаа дека вечно ќе битисува, одеднаш камелеонски се префарбаа и еве околу две децении веќе не гледаат кон Маршалатот во Белград и кон Кремлин во Москва, туку кон Брисел и Вашингтон. Сходно на тоа го променија и возниот парк.
Тие што на неколкумината “забегани“ во времето на СФРЈ им вадеа етикети дека се буржуи, каубојци, про-американски настроени, сега ги фрлија Ладите на отпад и влегоа во опели, фордови, крајслери...
Јас лично, уште од школско доба се соочував со проблемот да сум етикетиран дека не сум подобен. Односно дека сум про-западен. Татко ми Борче во 1968-ма го купи единственото ауто во својот живот, Фиат 125, ама италијански. Со 90 коња и две брегасти у глава. И со Блаупунк радио. Тоа беше прогласено за “предавство“ на идеалите на државата во која живееме. Барем да беше 125 ПЗ (Полска Застава), ама не, татко ми зема чист италијанец од Торино.
Јас, како и многу млади луѓе, бевме опседнати со Америка. Многу филмови, музика, по некоја серија. Мене и денеска примарна хоби занимација ми се битките, политиката и случувањето во Втората Светска Војна. Ме привлекуваат црно-белите американски воени филмови, документарци од десанти каде на терен се појавуваат “Џемсови“, “Вилиси“, “Доџови“... Обожавам вестерн филмови, а амерканскиот процват од крајот на 60-тите до почетокот на 70-тите ми остана време во кое како да сум префрлен со временска машина. “Рат пек“ фраерите, големите лимизини, Стив Мек Квин, бескрајните автопатишта, супер евтиниот бензин, огромните “Мак“ камиони со специфична њушка...
И така, за разлика од камелеоните од типот на Ерол или Геро, јас секогаш сум обожавал американски аута. Никогаш Лада Специјал (иако голем респект имам кон Лада Нива).
Откако САД се замеша во македонскиот спор, и откако јавно се декларираше дека е на грчка страна, а против нашиот национален интерес (тоа некако, со божја воља, се поклопи со мојот новинарски настап на политички и геостратешки теми), јас почнав со дебели и аргументирани критики кон политиката на САД. Имперјалистичките и интервенционистичките бомбардирања и поробувања народи од страна на САД во последните години, како и лагата околу “Септември 11“ уште повеќе ја засили кај мене мотивацијата за критика на вашингтонската политика. Љубителите на “Лада Специјал“ тоа го искористија да ме направат еуроскептик (што и да значи таа кованица), непријател на американците, поддржувач на кинезите и русите...
Бог да чува и да брани. Во мојот живот и аутфит, се е спротивно од овие сдсм-овски и соросоидни спинови. Носам каубојски чизми веќе 40 години. Последните, купени в Хјустон 1994-та, сеуште неможам да ги искинам. Носам шешири, уживам во Џек Дениелс и Милер лајт, се понашам каубојски... Во САД сум бил 50 пати, во Кина и Русија по еднаш.
Е, ама оние што сметаа дека врв на кариерата е пишување текстови во “Комунист“, сега ме прават американомрзец.
Но ако, вистината е една. А често е и ептен докажлива.
Јас никогаш својот промакедонски став не сум го сменил. Никогаш својот авантуристички дух не сум го заменил за фотеља, уредникување, директорување... Ме интересирале географски широчини и должини, патувања, авантури... И ден денска е исто.
Една од константите, ми е заљубеноста во американските аута. Сум ги имал купишта. И сеуште ги имам. Чудна коинциденција е што голем дел од нив се купени од амедиканската амбасада во Скопје, а дел се од американскат амбасада во Белград и од ратната резерва.
Зошто е тоа така? Па затоа што во СФРЈ време не можеше да се купи кола од Америка. Па се одеше на лицитации кога продаваше запленети возила АМСМ (купив еднап Мерцедес 350 С 116 каросерија), или на лицитации на амбасади. Денеска, лицитацијата на САД амбасадата е ретка поволност да се купи убаво одржано, но со бензиски мотор, ауто.
Па така, со цел ризик дека дел ќе испуштам, еве го мојот фонд на американски аута што сум ги имал и во комунистичко и во капиталистичко време:

  1. Доџ брадрс ауто до 1926-та. Со дрвени бандажи и без кочници напред. Практично мотор ставен на колска кола.
  2. Џип Вилис од 1942-ра од Афричката кампања на САД од Втора светска војна. Тие се со жолта, “каки“ боја за разлика од морнаричките темно плави и СНБ на пешадијата и авијацијата на САД.
  3. Доџ Пуер Ваген од 1950, воена резерва од САД дадена на СФРЈ. Конзервиран со само 800 поминати километри го зедов на лицитација на МВР. 3.500 кубика, 90 коња, бензин, со винч на кардан, служел за алатница. Односно најтешките товари (клучеви, алати – железо) носел на најнеприступачни места.
  4. Линколн Континентал Таун Кар, службеното возило на последниот американски амбасадор во СФРЈ Ворен Цимерман. 8.000 кубика, 12-так, 400 коња, блиндиран. За да се купи блиндирано ауто има процедура, каде шофершајбните и сите стакла се менуваат и се ставаат обични.
  5. Кога живеев во САД возев Меркјури Вилиџер, па Џип Чироки, па Линколн Навигатор.
  6. Џип Чироки, од 1984-та со 4.000 кубика и 200 коња, аутоматик. “Ѕвездата“ на Миленко Оф Роуд низ Македонија. Купен од САД амбасадата во Скопје. Специјално обезбеден од долната страна со “јастуци“ против удирања од камења, камечиња, за заштита на каросеријата од пропаѓање. Кога го купив имаше пројдено 74.000 милји. Сега има 140.000.
  7. Форд  Експлорер од 2000 година. 4.000 кубика, мануелен менувач. Купен од САД амбасадата во Скопје (на лицитација, како и Чирокито). Го купив со 100.000 пројдени километри.
  8. Кавасаки Муле (Мјул). 400 кубика, аутоматик, 4x4 оф роуд, со блокажа на диференцијал возила од типот УВ – Јутилити виакл. Личи на ауто за голф, а има перформанси на АТВ. Работна машина за на фарма, градилишта, ловишта, големи простори за обиколка. Го купив од САД амбасадат во Скопје. Служело на инженерите додека се градел објектот на Кале. Кавасакиво е произведено во Калифорнија, таму има фабрика за овој тип возила.

Напомена:

  1. Возилата од точките 1, 2, 3 и 4 се купени во комуњарско. Возилата од 5-та до 8-ма точка се купени во капиталистичко.

РАЗЛИЧНИ СИСТЕМИ, АМА ЕДЕН КАРАКТЕР, ЕДНО ОДНЕСУВАЊЕ, ЕДЕН ИСТ ЧОВЕК. Со кичма.  

  1. Кога друг пат ќе пишам за мојот “евроскпетизицзам“ ќе ви објаснам за моите спачеци, Пежо 604, Рено 5, Алфа 164, Ланча Капа, Јагуар 4,2, Волво 740 (два комада), Мерцедес 200 дизел, Мерцедес 350 С, Цитроен Ц5 (два комада)... Ниту една лада, дачиа, песетка, 126П, вартбург, трабант...

Миленко Неделковски